4 برگ

پلنگا روی ردّ پاهاشون به خواب رفته بودن، یعنی نقطه‌های بدن‌نمای زمستانی. برف هنوز توی آسمون بود و دیده می‌شد که ماه گرما بود. نقطه‌ها وامی‌رفتن و خطّ‌‌ و خال ِبی‌ببر ِگورخرا بدنشون رو خیلی خیلی برهنه نشون می‌داد؛ برهنگی‌ی دریدگی‌ي ِزنده زنده وقتی شیر و بچّه‌هاش گرسنه‌ان. چهارپا، تور پهن شده بود گرد گرد، ماجرا بیرون اتفاق می‌افتاد و ما از دید صیّاد تفنگ بودیم در دیدرس و بی‌پیر.

 درد داشت از بیشتر سوراخ‌های روی پوست تو می‌رفت؛ نزدیک هم و باریک. خونی که معمولاً تو همچین جاهایی سرریز می‌کنه دور کبودی جمع شده بود و به بنفش می‌خورد: خون‌مردگی. بچّه‌ها همون اطراف بودن؛ همون‌هایی که اطراف بوته‌های شلوغ خاردار بودن. صدای قدم زدن نزدیک می‌شد یا از دور کسی می‌دوید محکم محکم از سمتی که ماده و توله‌ها فرار می‌کردن دم‌دار. چوب ریخته بودن و دارکوب‌ها زمین‌گیر می‌شدن زیر دست‌وپا به جای پر.

 می‌پرسی چرا اینجوری از عکسا حرف می‌زنم؛ حرف رفتن و می‌ری. گفتی روی تابلوها رو رنگ بگیرن همرنگ دیوار. از بس سایه‌روشن شده بود.

سارا سعیدی

  روی اسکله نامه را شکل کشتی تا کرد و به آب انداخت.

 ده سال بعد برگشت. نگهبان انبار اسکله به طعنه پرسید: آمدی كشتي‌ات را از آب بگیری؟

نگاهی به دورترهای دریا کرد و گفت: نه. آمده‌ام جواب نامه‌ام را از دریا بگیرم

        حسین دیلم کتولی

هر روز به خیابان‌های شبیه می‌پیچد

ارنستو

کتاب‌های شبیه می‌خواند و

خواب‌های شبیه و به شماره‌های شبیه

زنی که هیچ نمی‌داند چقدر هوایی است ارنستو

می‌گوید که پیغام بگذارید

               شما دوست داشته شده‌اید/ با قیود مجهول  

               "می‌دانم

                آفریقا رفتنی‌ست

                اما

                تو بِمان

                مرا به مراکِشت بکشان"

آهای ارنستو ارنستو

تو سواره‌ای و ما پیاده

         علی کاظمی

در راولپندی محمد احسان را دیدم. زیر گردنش زخم شده بود.
- چرا این قدر خسته‌ای؟
- بریم مسجد. کارمهمی دارم.
رفتیم مسجد جواهر. ملای جوانی به طرف ما آمد و به من گفت:
- توی کراچی اتفاق مهمی افتاده. طلبه‌های مدرسه‌ی غازی عثمان در خطرند.
قرار شد خودم را با هواپیما برسانم کراچی. اما پروازها کنسل شده بود. جان‌محمد تاجر بلوچ با تویوتا دنبالم آمد و با نامه‌ای که لای یقه‌ام دوخته بودم به راه افتادیم. جان‌محمد توی ارتش آدم سرشناسی بود. در راه کلامی حرف نزد. فقط یک بار کنار یک کافه ایستاد. زن میانسالی آمد طرف من و به من عطر تعارف کرد. من حرفی نزدم. جان‌محمد برگشت. سرم زیر بود. حس کردم فضا سنگین‌تر شده جرات نمی‌کردم به چشم‌هایش نگاه کنم. عرق کرده بودم. صد کیلومترجلوتر شهر کوچکی بود که او ترمز کرد ماشین را خاموش کرد:
- از این جایش با خودت.
شقیقه‌ام تیر کشید. سرم را جنباندم طرف‌اش. زن خوش‌اندامی با لباس بلوچی پیاده شد.
- پس جان‌محمد...
زن چیزی نگفت و راه افتاد سمت اداره پلیس.
خواستم ماشین را روشن کنم دیدم سوئیچ نیست. همه جا را گشتم اما خبری از سوئیچ نبود. صدای جیرجیرک‌وار ممتدی بلند شد. گوشی توی داشبورد را برداشتم:
- الو...
- سلام
- چرا راه نمی‌افتی؟
- شما؟
- می‌گم چرا راه نمی‌افتی؟
- ببخشید... شما؟
صدا قطع شد. ناگهان چند نفر نقاب‌دار پیدا شدند. با خشونت در را باز کردند و یکی که عمامه‌ی سیاه و عینک آفتابی داشت چک محکمی زیر گوشم زد که بلافاصله از حال رفتم.
- تو کی هستی؟
- ها؟
با نواختن سه چهار تا کشیده‌ی محکم خوابم پرید.
- اسمت چیه؟
- من... من
نقابدار دیگری گلنگدن را کشید و به روبرویی گفت:
- تمامش کنم؟
مچ دست‌وپایم می‌سوخت. به صندلی میخ شده بودم. فقط توانستم بگویم:
- راولپندی
جریان داغ خیسی از کشاله تا ساق پایم جاری شد.
- نه نزنش... بهش آب بدین... نه! شربت پرتقال بدین.
شربت را خوردم. افسر خوش‌قیافه‌ای بود. نقابداری که پلنگی پوشیده بود با عربی غلیظی پرسید:
- کی از دمشق آمدی؟ کارت باب طوما چی بود؟
- من... من... راولپندی
جوان عرب دیگری لگد محکمی به شکمم زد. بعد کشان کشان مرا بردند بیرون و سوار یک لیموزینم کردند. راننده‌ای با موهای طلایی به من سلام کرد:
- من نیکلاسم. مال سانتیاگو.
- سلام... من راولپندی
- اوه راولپندی! خوشحالم. طبق برنامه امروز باید بریم ساحل. ضمنا مایوهای قشنگی پوشیدی.
مایوهای راه راه قشنگی تنم بود. با یک چتر آفتابی. نیکلاس از شیشه‌ی ماشین به من لبخند زد. من سرخ می‌شدم.
- موهای قشنگی داری نیک...
- مرسی مادام. چه اسپانیایی قشنگی صحبت می‌کنی؟
نیکلاس یک آهنگ مشهور جامائیکایی را زمزمه می‌کرد و ما از خیابان‌های شلوغ سانتیاگو رد شدیم او کنار یک عکاسی توقف کرد:
- یک لحظه مادام؟
در برابر لبخند زیبا و موثر نیک نتوانستم چیزی بگویم. پیاده شد و رفت توی عکاسی.
صفیر ترسناکی درست از بیخ گوشم رد شد و بعد دیدم شیشه‌های لیموزین پول پول شد.
چماقدارها پیاده‌ام کردند.
- این سباستینه! همون خائن کثیف.
مرد رکابی‌پوش چاق پشت سرم می‌آمد و فحش‌ام می داد. یک ردیف اونیفورم پوش، مفلوک و مجروح رو به دیوارایستاده بودند. بغلی‌ام مرد میان‌سالی بود که زیرلب دعا می‌کرد و اشک می‌ریخت. نفر دوم هم به خاک افتاد. گرمای غیرعادی کشنده‌ای از بصل‌النخاعم فواره می‌زد و مغزم را می‌سوزانید. زهراب سوزنده‌ای زیر حنجره‌ام موج می‌زد. خون بغلی رو صورتم شتک زد. مرد سبیلو آمد درست پشت سرم. من دیگر چیزی نفهمیدم پاهایم سست شد.
سرمای سوزنده‌ای را حس کردم. تب داشتم. چشم‌هایم تار تار بود. سایه‌ی مردی بالای سرم با یک سطل ایستاده بود:
- صربی یا مسلمان؟
- من... من راول...
- چی؟ تو چی هستی؟ من چیری نفهمیدم.
فقط صدای زن مسن چاقی آمد:
- تو صربی؟ ها؟ این بچه مال کیه؟
- هی! میروسلاو! برانکوی پیر می‌گه این مجاره! زن میخاییل یونانی.
صدای پسر همه را ساکت کرد. مرد قوی هیکل بغلم کرد. دردم شروع شد:
- بچه‌ام...
- نگران نباش. زود راحت می‌شی.
*
بچه به بغل سر چهارراه منتظر اتوبوس بودم. آفتاب غروب می‌کرد و رنگ اخرایی گندمزار بالای تپه سرخ می‌شد. مرد گاریچی که پای تپه از گاری‌اش پیاده شده بود و با چرخ گاری ور می‌رفت حالا به من رسیده بود. جلوی من ایستاد. در برابر خنده‌ی مهربانش تاب نیاوردم و سوار شدم. پیرزن تپل مهربانی با دختر تازه‌بالغ به من سلام کردند.
پیرزن به من خیره شده بود. سرم را انداختم پایین.
- بچه‌ات دورگه است نه؟ توتسی یا هوتو برای من فرقی نمی‌کنه.
نتوانستم به چشم‌های تیزبین پیرزن خیره شوم. سیاهی چهره‌اش با شب درآمیخته بود.
- تو اون زن توتسی رو کشتی؟ امروز بالای تپه زیر درختا. بچه‌شو میخای بفروشی.
سرم مثل کوه سنگین شد. اسب‌های لاغر گاری شیهه زدند و صدای تپانچه چند بار تکرار شد. فقط توانستم حس کنم پیرزن و دخترش بی جان افتاده‌اند و سر مرد گاریچی با تبر دوتکه شده. مرد بلندقد چیزی از من سوال کرد اما نفهمیدم.

- فرمانده می‌گه تو کی هستی؟ این بچه‌ی کیه؟
- من. من... راولپندی
لگد محکمی روی دهانم فرود آمد. خون غلیظ با خرده‌ریزه‌های دندانم را تف کردم. جوانک استخوانی آمد و قداره را گذاشت زیر گلویم. دهنش بوی الکل می‌داد. فرمانده چیزی گفت و روی زمین تف کرد. دسته هورا کشیدند و یکی مشت محکمی به بناگوشم زد. پسر استخوانی شروع کرد به بریدن حلقومم اما دستش خورد به یقه‌ام که نامه را تویش دوخته بودم.

*
توی راولپندی پسر جوانی با موهای طلایی آمد طرف من و پرسید:
- تو محمد احسانی؟ چرا گلویت زخم شده؟
گفتم: بریم کارمهمی دارم.

                            علی‌محمّد دباغیان نظامی

دانه‌های نمک

اهل حرف نیست

فقط گاهی دستش را که شکل می‌دهد به ابر برمی‌دارد

من را به شورترین جای دریا

به پنجره‌ای شناور می‌خواند

- بفرمائید !

بین لب‌های‌مان           فقط حباب رد و بدل می‌شود

بین چشمان‌مان           تمام تجهیزات جنگ جهانی اول

می‌گویم : خوب شد بلد نیست تا دو بشمارد

وگرنه من که با دستانم                 نمی‌توانم یک فندق را بشکنم

چطور برایش توضیح بدهم           با فشار انگشتی           

                                                           مغز یک شهر را درآوردند ؟

همه چیز را فراموش می‌کنم

و به سوال خودم می‌رسم       که تا می‌خواهم بپرسم :

" دریا هزار موج دارد           تو زیر کدام آرواره‌اش می‌خوابی ؟ "

نفس کم می آورم

و فقط دانه‌های نمک می‌ماند در دهانم

از خواب که بلند می‌شوم

فردا صبح

   محمّد صادق صالحی

نه

تو حرفم را نمی‌خوانی

این چیزیست به رنگ مادر و جغرافیا

من دلم تنگ است

چه می‌شود به زبان شما

ابجد از نگاهش ریخت

و اورادی غریب بر گرد مردمکانش منحنی شد

حدقه‌اش را می‌گویم

زن را

چتر بود و باران

آدم‌های خیس و مخمل

زمین بوی شقیقه می‌داد و نارنج

آن روز که زمزمه‌ای در گوش و دهان

و مردمان به الفبایی غریب سخن می‌گفتند

من از همیشه مایل‌تر بودم

اریب‌تر از ابرو                و از همیشه مایل‌تر

آن روز به بار رفته بودم          و هوا بارانی           و فقط همین بار

قرارمان چشم بود و چیزی در همین حدود

حالا من مانده‌ام  و  سوراخ‌های تنم                هفت تا

به حادثه کشید آن مشرق و شرجی و تنبور

بی‌ثانیه نازل شد غربت از

هواپیما

دستی تکاند بر اقصای قافیه و ابر

گفت بنویس باران و چترت را بعد از همین خط باز کن

               علی کاظمی

 مدت‌ها بود که می‌خواستم بدانم زن بودن چه احساسی دارد . ظهرهای داغ و طولانی تابستان کفش‌های مادرم را پایم می‌کردم ، ماتیکش را یواشکی به لبهایم می‌مالیدم  و می‌رفتم توی مستراح و ساعتها در را به روی خودم می‌بستم . لباسم را در می‌آوردم و در حالی که خودم را به گچ فروریخته‌ی دیوارش می‌مالیدم هی زیر لب می‌گفتم : فشارم بده ، فشارم بده ...

 بی‌اعتنا به بوی دل به هم زن شاش مانده و وزوز مگس ، بی‌اعتنا به پوستم که در برخورد با دیوار می‌سوخت و خراش می‌خورد ، چهارده‌سالگیم را با چشم‌های بسته و حواسی گیج جشن می‌گرفتم .

 آن‌روزها کوچکترین چیزی کافی بود تا شهوت معصوم مرا برانگیخته کند : حوله‌ی برادرم که خیس روی بند رخت آویزان بود ، صابون توی حمام که یکی دو تار موی فرخورده‌ی پدرم به آن چسبیده بود ، فرچه‌ی مرطوب کنار آینه‌ی روشویی و حتی لنگ و پاچه‌ی قرمز خواهرزاده‌ام که منتظر بود کسی کهنه‌اش را ببندد .

 بی احساس گناه ، منتظر گریه‌ی بچه می‌ماندم تا به هوای ساکت کردنش او را توی حیاط بگردانم و بعد بخزم توی انباری و پستانهایم را لخت کنم و بگویم بیا شیر بخور .

می‌توانستم ساعتها به آن مک‌زدن‌های بی فایده تن بسپرم ، نوک پستانهایم را تصور کنم که در دهان مردی درد می‌گیرد و لرزش گنگی را حس کنم که تمام تنم را در تسخیر خود می‌گرفت  ... اما بچه‌ی گرسنه جیغ های بنفش می‌کشید و من آرزویم را با هول و هراس برمی‌داشتم و بچه به بغل می‌دویدم بیرون .

 آن‌روزها را خوب یادم می‌آید : زیبا بودم و سرکش و درشت ، از آنها که به اصطلاح کمی زود استخوان ترکانده‌اند ، پستانهای نسبتا بزرگی داشتم که روزی ده بار نوکش برجسته می‌شد : وقتی مردی در صف نان نگاهم می‌کرد ، وقتی در حمام آب داغ با فشار از دوش روی تنم می‌ریخت ، وقتی گربه‌ها روی پشت بام ناله می‌کردند و وقتی برای پدرم مهمان می‌آمد و بعد از رفتن‌شان اتاق مهمانخانه از بوی سیگار و عرق تن مردها پر می‌شد

 یادم می‌آید که سگی داشتیم که گوشه‌ی حیاط می‌بستیمش و شبها بازش می‌کردیم تا نگهبانی بدهد . ظهرها بعد از خوردن غذایش که معمولا نان خیس‌خورده در شیر بود می‌خزید توی سایه و برای مدتی طولانی خودش را می‌لیسید . دور پوزه‌اش را ، پنجه‌هایش را ، و حتی آلت تناسلی‌اش را . همیشه با خودم تصور می‌کردم که ای کاش من هم زبان بزرگی داشتم و می‌توانستم خودم را لیس بزنم . توی چرت کوتاه بعد از ظهر می‌دیدم که زبانم بزرگ شده و آن را مانند ملافه‌ای نمناک دورتنم پیچیده‌ام و سفیدی ران‌هایم را به گرمای سرخ آن فشار می‌دهم و بعد عرق کرده و قرمز از خواب می‌پریدم .

 زن بودن برای من همواره با رنگ سرخ عجین بود . ماتیک قرمز، زبان قرمز ، پاهای شاش‌ سوز شده‌ی قرمز و پوست خراشیده‌ی قرمز .

 چهارده سالگی من در فوران رنگ قرمز گذشت . چهارده سالگی من ملتهب و کشف نشده ، چهارده سالگی من در ریزش نخستین خون عادت ماهانه ، چهارده سالگی من در حکومت رنگ قرمز گذشت .

 آن‌روزها مرسوم بود که برای کسی که می‌خواست عروس شود رخت قرمز بخرند . سربند پاچین و تنبان و روسری قرمزی که مادرم برای نامزد برادرم خریده بود ، یک جفت کفش پاشنه بلند قرمز و براق بود که دیدن ان مرا همیشه به هیجان می‌آورد ؛ کفش‌هایی که منتظر بودند تا روز حمام عروسی به عروس پیشکش شوند . بی‌آن‌که بدانند بیرون گنجه کسی شبها در رختخواب بیدار می‌ماند و در حسرت برق صاف و لیزشان آه می‌کشد .

 نیمه‌شبی در همان روزها ناگهان از خواب پریدم . انگار دستی نامریی به شدت مرا تکان می‌داد . بی‌آن‌که بدانم چرا به اطرافم گوش سپردم . صدای یکنواخت نفس‌هایی که حکایت از خواب سنگین اهل خانه می‌کرد به جای این‌که مرا به خلسه ببرد هشیارترم کرد . بلند شدم و پاورچین پاورچین ، مانند گربه‌ای بی‌صدا به سمت گنجه رفتم و کفش‌ها را با خودم به اتاقی بردم که معمولا از آن استفاده نمی‌کردیم  و بعد سر صبر نشستم و به آن دو قلب قرمز نگاه کردم که جایی بیرون سینه‌ی من می‌زد ... آنها را مثل کودکی نوازش کردم و بوسیدم . چرم نازک و لطیف کفش‌ها انگار زیر انگشتهای داغم دل دل می‌زد . نه ... آهنگ می‌نواخت و از همه جای تن من موسیقی به بیرون می‌ریخت . تابستان گرم و شرجی مثل حرارت خون من در آن کفش‌ها جریان داشت .

 بی‌اختیار ، بی‌آن‌که بدانم چه می‌کنم لباسهایم را درآوردم و خودم را به آن حرارت مذاب سپردم . با چشمهای بسته خودم را می‌دیدم که روی فرش غلت می‌زنم و مثل مار به خودم و آن کفشها می‌پیچم ؛ می‌دیدم که تنم دارد هی باریکتر و درازتر می‌شود تا مثل گیاهی خزنده ساقه‌هایش را دور آن پاشنه‌های باریک بپیچد . اشباح در سرم دهل می‌زدند ، ارواحی گناهکار و نامرئی  دستهایم را گرفته بودند و بوی نامحسوس اما نافذشان نخستین تجربه‌ی واقعی جنسیم را جشن می‌گرفت ، شیاطین سرم را گرفته بودند و با فشار زبانم را رویه‌ی کوتاه و گرم کفشها فشار می‌دادند ، و دستهای اجدادی زنان تبارم شرمگاهم را بر آن پاشنه های نوک تیز می‌گشودند . احساس درد نمی‌کردم . در خیالم می‌دیدم که نماینده‌ی نافرمانی تمام زنان طایفه‌ای هستم که از هزار سال پیش از این جنسیتشان را بر دستمالهای سفید به مردانی بی سر تقدیم می‌کردند . 

 تا پیش از آن نفهمیده بودم  که خون می‌تواند بویی چنین دلفریب داشته باشد . عطر خونی که از تنم بر کفشها می‌ریخت مرا مست کرده بود .

 برای اولین بار واقعا احساس کردم که می‌خواهم نماز بخوانم . بی‌آن‌که خودم را بپوشانم ، بی‌آن‌که تلاشی برای پاک کردن خونم بکنم  بر آن کفشها نماز خواندم و احساس کردم همه‌ی وجودم پاک و مطهر می‌شود . در هجوم موسیقی‌یی درونی پشت سر هم به رکوع و سجود می‌رفتم و وحشیانه ارضا می‌شدم . صدای تن من با صدای شب در هم می‌آمیخت و لرزه‌هایش کم‌کم با تپش طبیعت یکی می‌شد . حس می‌کردم که حامل نطفه‌ی نوری هستم که تا ساعتی بعد قرار بود از افق سر بزند . می‌دانستم زیبا شده‌ام ؛ زیبا و سرخ و براق ، و ناخواسته به سجده افتادم

 کجای زمان بودم ؟ آن وقت که زبانی حقیقی مرا می‌لیسید ... فکر کردم خدایان باستانی آمده‌اند تا با من بیامیزند . خدایان که پوزه ندارند . خدایان که له‌له نمی‌زنند . خدایان که زوزه‌های خفه نمی‌کشند .

 بوی خون من سگ را از حیاط کشیده بود تا اتاق و حالا داشت شرمگاهم را لیس می‌زد . آن فضای روحانی و زیبا ناگهان از بین رفت . خودم را دیدم که چهار دست و پای سیاه در آورده‌ام ، خودم را دیدم که آلتم از بوی زنانگی موجودی از نوع دیگر راست می‌شود ، مهبلم را دیدم که مثل گوشتی خام از چنگک قصابی آویخته و من با چشمهایی گرسنه و ملتمس به آن زل زده‌ام ، دیدم که فروخته می‌شوم ، حراج می‌شوم تا به سیخم بکشند ، زنان تبارم حالا در سرم مویه می‌کردند ، نور رفته بود و من فقط همان صدای له‌له طولانی بودم که حریصانه از منافذ پوستم به درون نفوذ می‌کرد

 بلند شدم و یک لنگه از کفشها را به طرف سگ پرتاب کردم . انتظار داشتم زوزه‌کشان فرار کند اما همانجا ایستاد و با چشمهایی گرسنه نگاهم کرد . ترسان و میخکوب از جاذبه‌ای  وحشیانه ، دیدم که زندگیم در آن دایره‌های میشی مرور می‌شود ، بدن عریان خودم را دیدم که خودش را به دیوار چسبانده بود ، رطوبت گرم نفسهایم را حس می‌کردم که بر صورتم پاشیده می‌شد .

 احساس بره‌ای را داشتم که توسط  گرگی به دام افتاده باشد . می‌ترسیدم تکان بخورم تا حیوان که حالا نگاهش بوی خون گرفته بود پاره‌پاره‌ام کند . تمام قدرتم را جمع کردم و چهاردست و پا به سمت سگ خزیدم و خیره نگاهش کردم . می‌خواستم با چشمهایم باقی زندگیم را التماس کنم .

 هنوز نفهمیده‌ام آن لحظه سگ در چشمهای من چه دید که ناگهان برگشت و لنگه کفش قرمز را به دندان گرفت و آنرا جلوی پایم گذاشت . بعد در حالیکه نگاهش را به من دوخته بود لرزید ، پایش را بلند کرد و روی آن شاشید و رفت . دور شدنش ، به گریز تابستانی می‌مانست که چهارده سالگی مرا با خودش می‌برد و دیگر برنمی‌گشت ...

شقایق علی‌پور

 مادربزرگ امروز صبح خیلی زود مرد، تنها، با یه قد 1متر و80 سانتی، شوهرش اونو 20،30سال پیش ولش کرده بود، مث یه جزیره تک افتاده می‌ذارش می‌ره می‌شه مجاور امامزاده ، از سر ماجرای قیامای خون‌خواهانه به این‌ور مردم دایم به این‌جور تکروی‌ها مشکوک بودن که بودن، مخصوصا که جزیره‌های تک‌افتاده یه زن باشن: هیجان‌زده و ماجراجو، یه مسیر طولانی رو آخرای هر ماه پیاده به طرف اداره‌هایی که مقرری‌شو بالا پایین می‌کردن گز می‌کرد، مث قوطی بازکن‌های خطرناک از سمت در کنسرو، بلااستفاده و بی‌فایده پاس‌کاری می‌شد، از دوران طلایی زندگیش که سرشار از ایده‌های منحصربه‌فرد بود فاصله گرفته بود، پیر شده بود و مردن واسه همچی زنی ضروری‌ترین زمان پایان‌بندی محسوب می‌شه، اگه مرگش همون حشره کوچیک بود که فرصت سه روزه‌ی کمی واسش آورده پس ، سقوطِ بی‌اجازه به سرزمین همسایه نرم نرم اتفاق می‌افتاد، تا گردوخاک به حد‌اقل برسه، با این‌همه بازم خاک زیادی بلند شد در ورودی باز شد و مرگ دستش رو به سمت دستای چروکدارش دراز کرد ( دستای مادر بزرگ درازتر از حد معمول بودند ) خود مرگ از این‌که در زده وارد شده کیف می‌کرد اما ما هیچ‌کدوم زیاد خوشمون نیومد که با این تشریفات رسمی راهیش کنیم، اون یه نابغه ی مردمی طرح و پیاده‌سازی انواع کلاه‌برداری‌های کلان و طولانی‌مدتی بود که کشور در تمام دوران مالیاتی و اداری زمانِ تفمال تفمال به خودش دیده ، اجرای نقشه‌ها با ما بود اون فامیل درب و داغونی که مث یه کشتی کله پا می‌ره ته آب تا اون پایین کمک ماهی‌ها و هر جور جانور ریز دیگه باشه ما بودیم، تو سن‌وسال بلوغ که من همه‌ی حواسم پی آبونمان مجله‌های بدن‌سازی بود و بلوغ، صورتای بیشتری لازم  می‌شد تا از تماشاچی‌ها تشخیص داده شیم، گروه 7 نفره، با مادربزرگ 7 نفر بودیم، تنها راه ارتباط ما با اطراف بود و ما عین میمون اسکینر به باز بسته شدن نور راهروی منتهی به در قلعه شرطی می‌شدیم، جنایت واسه خون مشترکمون یه چیز حیاتی بود . صبح عملیات ( از صبح شروع می‌شد ) نقشه اجرایی  دستمون می‌آمد به یه نامه‌ی معروف پیوست می‌شد که همیشه اسم مادربزرگ و بقیه قضایا تایپ و اسم ما تو جای خالیش با خودکار نوشته شده بود، جریان سود بانکی باقی‌مانده‌ی سال‌های کبیسه‌دار و رقم میلیاردی که مادربزرگ حساب کتاب کرده بود ، یه عدد عجیب و غریب :100000000

 تصویر ما رو روی بیل‌بوردای تبلیغاتی که نمایندگی دفاع از  پرونده‌ی ثروت‌های بادآورده رو به عهده داشت زده بودن و یه چند وقتی اون بالا بود و بعد آوردنش پایین اما مادربزرگ ول‌کن ماجرا نبود. مدعی‌العموم بودن همین‌طوری اتفاقی نبود ، اون چند شبانه‌روز فکر می‌کنه و بعد از پنجره سرشو می‌بره بیرون و از نقشه‌ی جدیدش می‌گه: " یه عروسکِ تر و تمیزی در اومده که منتظر اجرا نمی‌مونه و از جاش داره کنده می‌شه ". طرح به محض ثبت تبدیل به چمن‌زار گرد و آسمان آبی اطرافش می شه، شنل‌قرمزی خوشگل که تو راه جنگل به چندتا مشکل کوچولو برمی‌خوره تا به خونه مادربزرگ برسه به تدریج سبز و از نظر محو می‌شه و  اسبی به نظر می‌رسه که گرسنگی رو فراموش کرده.

 بعد از تشییع جنازه یک‌راست رفتم سراغ ماشین تحریر قدیمی، دستگاه از کار افتاده داشت اسکی می‌کرد، تا منو دید اخماشو کشید تو هم، یه خورده تن ماهی با چند ورق نازک کالباس رو با رب و روغن تف دادیم و خوردیم، بلند شدم که بیام از پشت سر صدام کرد رفتیم طبقه پایین، قفل یخ زده بود باز شد اما نمی‌شد ازش رد شد هل دادیم، اسباب اثاثیه تاریک و مال 30،20 سال پیش و بیشتر بودن ، همه با عددِ شماره‌گذاری شماره‌گذاری داشتن از روی  تاریخ خرید یا  از وقتی به اونجا منتقل شده بودن ، بعضی از شماره‌ها هم به ترتیب نبود، از وسط راهرو تا طبقه‌ی اول از شماره‌ی یک تا 116، بعد یک‌دفعه قطع می‌شد و چندتا نوار کاست اجرای برنامه رادیویی گل‌ها بود که همشون دسته‌جمعی یه شماره داشتن که :134 بود. دقیقا روبه‌روی  یه سوپخوری ایستاد. کار فرانسوی قشنگی بود  به شماره‌اش نگاه کردم :215، "این سوپخوری زن شاه طهماسب رو از مرگ با سرنیزه نجات داد ، هنوز همون درخشش رو داره، مادربزرگ اونو بابت یه کار کوچولو از میراث فرهنگی آورد اینجا و بهش شماره شاهانه 215 رو داد، لیاقتش رو داره، مگه نه؟" ازش چشم برنمی‌داشت.

 داشتم می‌لرزیم، اومدم بیرون، اون می‌خواست یه‌کم دیگه همونجا بمونه، از دور شبیه ایستگاه یخ‌زده‌ی راه‌آهن بود. براش دست تکان می‌دم و رد می‌شم.

                       سارا سعیدی                              دی86

 آشنایی با شیرهای سفید :

  سه‌تا سفید بودند توی بیشه ، سفیدترین‌شان سه‌تا بودند نشسته به نظاره‌ی اطراف ، حوالی ِبرکه ، ما گورخر بودیم . آب می‌خوردیم در کمند نگاه آن سه شیر سفید غزالانی اسیر ، گریزی نبود ، حرکت مرگ می‌آفرید ، سکون محاصره را تنگ‌تر می‌کرد .

 عکس از شکار شیرهای سفید بود . ما از این عکس تن می‌زدیم . عاقبت یکی که از همه فرزتر بود عقوبت را به جان خرید . تمرین گریز می‌کرد . صید که شود نگاتیو عکس خاهد بود .

بهنام کیانی

1.

اجرای بعدی از من یک گربه است

: بدون میو میو – کچل – بدون دم

هیستری دارم شدید می خاهم بدانی وقتی ببارانم خودم را در خودم من خیسم خیس ِ در

خودم گربه ی خیس دیدنی ست پس ببین

2.

فصل بعدی پائیز است من پائيز هستم و این اصلن عاشقانه نیست

DANGOUR

دارید به من نزدیک می شوید خطر بعدی سقوط من است از چوبی که به دندان دارم

نه من اشتباهی

نیستم روی سنگی نشسته ام که لک لک های بال خاکستری را به انزوا

می برد از چشمان تو و صدائی که دارم

فانوس دریائی اي می شوم که لک لک ها را به مقصد می رساند قول می دهم

حالا می توانی عا شقم با شی با صدای آهسته

3.

من و سکوت ِ در من در من است و من مثلِ همیشه

هوم بزی

هاه

از خویش خنجر

به تبرک غرفه های ارغوان و حجرالاسود

بی نام به این شنبه که در تو شخصیت است

وقتی سلام دوباره ی یکشنبه که از دستهایت می ریزد روی شریان انقلاب

با بوی چگونه بشنومش تو

تو شوم به حلقه های این خواهرت که تو

تو بودی که نام این گل را گذاشت خاصیت و برگشت

از گونه های حالا بی نام

بر گونه های حالا بی نام

این گونه بر گونه بودم که نامت هابیل

چگونه و چگونه به این تابوت  که می روی

چگونه تا بال

وبالم اگر تو باشی مادر

که من دلم هوای آن پیراهنی را دارد که تو آغاز می کنی از زانو به سرم

در غرفه های نهنگ به این دریای مکان

و خدا در شکم نهنگ می ریزی از غضروف 

                    وغضروف

و غضروف

و اشاره ای که دست های چوبی ات را صدف کرد

من گوهر این صدف اگر بودم

کاش اگر بودم

مگر در کاشی ببینم

پیکر دوباره شدنت را که تراش

می دهی و نمی روی

نه به این شدن ، که خمیازه باشد بر تن قدیس

یا فصل عنکبوت به سهم

تنها

و تنها

این خاصیت در باد می تواند کفن شود

آنجا که ساحل تنت را روی سفید ِ کف دیدم

و با اشاره ی اولین ابر

بر پیکرت دوباره شدم از اسطرلاب و فصل

فصل دوباره شدنم بود این تصادف

آنجا که عدد سرخ ،دکمه های تو را باز کرد

و این غلاف

 دیگر تن ِ من نبود که شفیره می بست.

داود مائیلی - شیپیش وردیان

زن همسایه برای نگهداری پسربچه‌های بی‌تربیتش آپارتمانش رو سپرد به من و رفت. خونه‌ی 90متری اونا یه باغ‌ وحش کوچیک بود که به جای میله‌های محافظ درهای یکدستی از جنسMDF داشت و حیوانات اهلی و وحشی و تماشایی‌اش سر یه قضیه‌ی بی سر و ته مثل متروهای جوانمرد قصاب از تونل‌های زیرزمینی بی‌صدا و نرم به شهر گریخته بودند. اتاقها قفل بودند . فقط آشپزخانه و توالت و حمام باز بودند چون آشپزخانه رو Open کار کرده بودند. به سازدهنی‌ای می‌مونست که پرده‌هاش رو دستکاری کرده باشی. شبکه‌هاش به طرز معیوبی صدا می دادند. فکر کردیم یکی از پسربچه‌ها می‌خواد آواز بخوونه. گرچه تو اون شرایط که دور هم نشسته بودیم کاری از دستمون برنمی‌آمد، اما همه مانع از چنین کاری شدیم. واسه یه فرهنگ سنگین و مزمن توی چنین شرایط  کار چندان خوشایندی نبود مخصوصا تصنیف‌های شش هشتم و رنگهای دلپسند.

 پدر اونا از مهاجرینی بود که نمی‌تونست طاقت بیاره و همه در موردش می‌گفتن نمی‌تونه طاقت بیاره و برمی‌گرده؛ عاقبت یه روز صبح بلند می‌شه و از پنجره‌ای که همیشه رفت و آمد آدم‌ها رو می‌دیده خودش رو به بیرون پرتاب می‌کنه بین اون بقیه دیگه‌ای که بیرون موندند؛ مرده. در تمام زندگی‌اش فرصتی برای نشون دادن خودش و یا آشنایی که بتونه به راحتی این لطف رو در حقش انجام بده به دست نیاورده بود؛ وصلتش با یه ماجراجو هم نتونست: زن همسایه یه ماجراجو بود: ماجراجو و رکوردی. این کلمه در پی ادا کردن یه جور اسم مصدر بوده و از طرفی می‌خواد بگه که اون آرزو داشت بتونه رکورد دست کم یه چیز رو در این دنیا بشکنه ازطرفی دیگه زن، ناشناس و نکره و تا پایان عمرش مونده. یکبار بهش کمک کردم وسایلش رو تا در آپارتمانش بردم. گفت آدم خیلی تنهاییه و همه‌ی ما خیلی تنهاییم. چند دقیقه بعد اومد در خونه رو زد و دفترچه تلفنش رو آورد. این اون آخرین دفترچه تلفنش بود مال چند سال پیش؛ کثیف و خط‌خورده و غیرواقعی. گریه هم  کرد دلش خیلی می‌خواست بمونه و در مورد خانواده و دوستاش حرف بزنه. اومد تو و پشت‌بندش دوباره رفت. هیجان زده بود. عکس رکوردشکنها و ماجراجوهای بزرگ دنیا رو آورد. اکثرشون هندی بودند همچنان گریه می‌کرد. آب چشمها و دماغش تا یک جاهایی همدیگر رو دنبال می‌کردند تا به چاله‌ی گردنش رسیدن و همونجا توی چاله‌ی زیر گردنش کنار بقیه‌ی آب از قبل جمع شده توی تیرگی اونجاها. خواهش کرد یکّم دیگه بمونه.

«ای کاش میتونستم دست کم دست به کاری بزنم» دلم بهم  خورد. 

 فردای اون روز پسربچه‌ها رو می‌برم به دیدن یه بنای تاریخی و اطرافش: شهر وسط یه جنگل. کلی بازدید کننده داشت می‌خواستم تو جمع بودن رو یاد بگیرن. اما پسربچه‌ها ترجیح دادن ساعتی و از جایی بریم که خلوت‌تره. مشکل اونا با همجنس‌هاشون به خاطر اعتماد به نفس، بی‌سوادی، شکل ظاهری و بی‌پولی و نفخ و الخ نبود. یکی از پسربچه‌ها احساسات فوق‌العاده‌ای از خودش نشون می‌داد شبیه مادرش. شبیه مادرشه- سرنوشت محتوم- از گزارش دقیق شباهت‌های اون در این لحظه‌ها شانه خالی می‌کنم. یادمه زیاد باران می‌بارید. اونا رو زیر یه چادر کوچک چند نفره جمع کردم. ازم خواستند بهشون اجازه بدم داد بزنن. نگاهشون به پنجره‌ی توری چادر سر می‌خورد به سمتی که جنگل به معنی واقعی‌اش، جدی و تیره می‌شد؛ نه بیشتر جاهاش.

یه آشنای قدیمی تو فدراسیون متافیزیک- با سروصدای زیاد پیداش کردیم. از جمعیت‌هایی که با سروصدای زیاد توی شهرستان‌ها عضو فعال می‌پذیرند و بیشتر وقت‌ها همه‌ی تلاش‌هاشون مثل عینک، سمعک و ساعت آدم از دار آویزان به نظر می‌رسه، کله پا، بی‌خودی و دیر. مردم در برابر چنین صحنه‌هایی موضع‌گیری‌های مختلفی از خودشون نشون می‌دن. مثلا یه جریان کوچیک رو پیرهن عثمان می‌کنند. یه جریان کوچیک یعنی یه چیز جاری و ساری

یه رودخانه یا قطار قدیمی روی ریل‌های آهنی که از مسیر روستاهایی می‌گذره که بچه‌های خردسال دایم توی راه‌آهنش بی‌هوا بازی می‌کنند و معمولا از خونه‌ها و خانواده‌هاشون دورن. اما هیچ چیز مثل آدمیزاد نمیتونه پیرهن عثمان باشه. من خودم به متافیزیک تازه اعتقاد پیدا کردم. چند سال بعد از آشناییم با پسربچه‌ها، دوشنبه‌ی هفته‌ی پیش در حال خرید از فروشگاه زنجیره‌ای چند تا از اونا رو دیدم. یکهو وارد فروشگاه شدن مثل شیرهای وحشی و پریدن روی پیشخوان‌های غرفه‌ی پوشاک و زن فروشنده‌ی بخش پالتو پوست رو به دندان گرفتند از گردنش و در یک چشم به هم زدن بین درختهای انبوه پنهان گشتند.

سارا سعیدی

قوري را از روي کتري برداشتم وته چاي باقيمانده را خالي کردم داخل ليواني که از قبل آماده کرده بودم . آب ويبراسيون و تحريرش  آهسته و در انزوا گوش را نوازش مي‌داد .  در حين راه بودم که  ناگهان آواز قطع شد . به سرعت همانجا نشستم  . چند دقيقه‌اي را بي هيچ تمرکزي گذراندم . قند را انداختم توي دهانم و چاي را لاجرعه سر کشيدم -  سرد شده بود -  يکي از قندها روی دستم باد کرد . گذاشتمش روي بسته‌ی سيگار پری که در کنارم روی زمين افتاده بود . حدودن    سي -  چهل سانتيمتر آنطرف‌تر   يک بسته‌ی خالي از همان سيگارها بود ( پال مال ) . ما معمولن

جعبه‌اي ( باکسي ) سيگار مي‌خريم , چون ارزان‌تر برايمان تمام مي‌شود . البته شايد حقيقت ماجرا اين باشد که چون مصرفمان بالاست , حال و حوصله‌ی اينکه روزی دو و سه بار بيرون

برويم و سيگار بخريم را نداريم . وگرنه اينقدرها هم از اقتصاد سر درنمي‌آوريم .

به هر حال قند را که گذاشتم روي بسته‌ی سيگار تازه يادم افتاد چای خورده‌ام و الان مدتي است که از وقت سيگار کشيدنم گذشته است . (چرا يادم رفته بود که الان بايد سيگار مي کشيدم ؟ ) کمي فکر کردم -  گاهي لازم است -  و علت را فهميدم . سريع دست بردم و از پشت

گوش راستم که در حال سوت ممتد زدن بود يک نخ سيگاري را که قبلن آنجا گذاشته بودم  برداشتم . به محض اينکه آن را برداشتم سوت ممتد خاتمه پيدا کرد . ولي چيزي نگذشته بود که

يخچال دوباره آواز کلاسيکش را شروع کرد . به اين ترتيب مشکل موسيقي هم حل شد . ( براي اطلاع خواننده بايد عرض کنم که من هميشه عادت دارم در حين شنيدن يک موسيقي خوب يک نخ سيگار بکشم ولي يک هفته قبل از وقايع اين قصه به علت پاره‌ای از مسائل مالي مجبور به فروش سيستم ضبط صوت حرفه‌ای‌مان شده بوديم و اين يک هفته برايم خيلي کسالت بار گذشته بود . خيلي ((تأکيد از من است )) .)

حالا مي‌توانستم دراز بکشم , موسيقي گوش کنم و سيگار دود کنم .

سيگارم که تمام شد , آواز يخچال هم قطع شد . به همين سرعت احساس کردم باز هم بدنم به

نيکوتين نياز دارد . نمي‌دانم چه چيزی به این احساس مزخرف دامن زده بود . معده‌ام داشت

هشدار مي‌داد . يعني :< ديگه بسه‌ته بابا ! آدم عاقل که انقده پش سر هم سيگار نمي‌کشه که. اونم معده‌ی خالي . دهک ! >

راست مي‌گفت ولي لجبازيم گل کرده بود . قند را از روي بسته‌ی سيگار پر برداشتم و گذاشتم

روي بسته‌ی خالي . يک‌مرتبه يادم افتاد که پشت گوش چپم هم يک نخ سيگار انداخته بودم . به همين دليل قند را برگرداندم سرجايش و سعي کردم پشت گوش چپم را وارسي کنم . . .

نه ! فقط توده اي موي زبر و خشن را لمس کردم . پس دوباره قند را گذاشتم روي پاکت خالي و

يک نخ سيگار از داخل پاکت سمت چپ که پر بود برداشتم . از صداي موسيقي خبري نبود ولي

من ! سيگارم را تا ته يعني تا فيلتر کشيدم .

مثل بادمجاني که دو و سه روز کنار يک بخاري , تک و تنها افتاده باشد , گلويم خشک شده بود .

پس دوباره قرار شد به آشپزخانه برگردم . به خودم قول داده بودم با شروع قطعه‌ی آوازي بعدی به سمت آشپزخانه حرکت کنم ...

آواز که شروع شد به طرز مضحکي  جا خوردم . راه افتادم . به محض ورود به آشپزخانه در

يخچال را باز کردم . بخشکي شانس !حتي يک قطره آب هم توي پارچ نبود . در يخچال را بستم تا

به طرف شير ظرفشويي بروم ولي ناگهان فلاسک چای توجهم را جلب کرد . خودم را آماده کرده بودم که اگر در فلاسک چاي نباشد زياد ناراحت نشوم , يک ليوان برداشتم و آن را روي کابينت گذاشتم . معلوم شد که آن بادمجان زياد هم بد شانس نيست چون ليوان تا نيمه پر شد . 

در همين لحظه آواز قطع شد اما درست مثل يک دوئت که در آن دو نوازنده از هم سوال و جواب مي‌کنند , صداي به کار افتادن پمپ آب آپارتمان از پارکينگ شروع شد . باز هم قرار گذاشتم به محض اينکه صداي ويولن کنترباس قطع شد به طرف نشيمن حرکت کنم .اندازه

گرفته بودم . اين صدا دقيقن سي و سه ثانيه بعد از بستن شير آبي که در طبقات بالايي باز شده بود قطع مي‌شد . يک دست و صورت شستن که بيشتر از چهل و پنج ثانيه وقت نمي‌گيرد

پس تقريبن بايد هفتاد و هشت ثانيه منتظر مي‌ماندم . امروز جمعه بود . صد و هفتاد و پنج ثانيه از بامداد گذشته بود ...  بالاخره صدا تمام شد و من راه افتادم .در راه داشتم به اين فکر مي‌کردم

که چرا قند نياوردم و حالا بايد چايم را بدون قند بخورم , اما تا رسيدم متوجه شدم قندي که در چای خوردن قبلي به علت سردي چای اضافی آمده بود , از روي پاکت خالي سيگار تکان نخورده بود . چون تکان نخورده بود برش داشتم  و به همراه ليوان نصفه‌ی چاي آن را مکيدم .

بعد هم که از پاکت سيگار يک نخ برداشتم و ...

                                                                               ####***

قسمت مضحک اين واقعه زماني بود که تصميم گرفتم بعد از اين آخرين سيگار دوباره به سمت

آشپزخانه حرکت کنم ولي متوجه برخورد شی‌ء سفيد رنگي با زمين شدم . همان سيگار پشت گوش انداخته‌ام بود که لابلاي موهايم گير کرده بود و من نتوانسته بودم آن را دود کنم .

از آن موقع تا بحال گوش چپم سوت اشغال مي زند -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.--.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-صداي يخچال .-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-احساس پشيماني.-.-.-.-..--..=.=-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.صداي پمپ آب-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.يخچال-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.پمپ آب.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-بادمجان.-.-.-.-.-.-..-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

                        3/6/1385       سهند عارف

 تا حالا بیشتر داستان‌های جنایی می‌نوشتم : دختری که از سرگیجه مبتلا به دریاچه‌های سفید شده است و حالا در مقابل چشمم آب می‌شود یا باغچه‌ی روبروی استراحت‌گاه ِتابستانی که خیلی‌ها در آن خاطرات عاشقانه‌شان را دوباره تکرار می‌کنند با چاقوهایی که شعر روی دسته‌های عاج‌شان کنده شده و پرنده یا پرندگان با بازی جرج جریک که نمره‌ی متوسط گرفت .

 خوانندگان اصرار دارندحیوانات را ببینند . تنها خواندن آن‌ها کافی نیست .

 آن‌ها حق دارند .

 حیوانات . آه حیوانات . حیوانات که بیشتر جزء دسته‌ی پرندگان گرمسیری‌اند   مثل ِهمه‌ی این‌ها که دارید می‌بینید   هر سال از زیر این میز تخم‌های جوجه نشده‌شان را برمی‌دارم و صبحانه‌ها به ماریا زنگ می‌زنم بیاید اینجا بنشینیم و کمی حرف بزنیم . شاید چیزی بشود .
 شاید هم که معمولاً ماریا نمی‌آید اگر خیلی بهش اصرار کنی .من معمولاً خیلی اصرار می‌کنم  .

و ماریا با آن دم‌پایی‌های گشاد در می‌زند .

 یک دستش پشت گردنش رفته توی موهای قرمزش که خیلی دوست دارم درباره‌ی سینه سرخ ها باشد و یک پلک چشمش که هنوز ننوشته‌ام و هیچ‌وقت هم نمی‌نویسم چون سخت است و من خیلی دیرخوابیده‌ام .

امروز صبح بیدار نشده‌ام .

ماریا که مرا تازه کشته است شاعر جوانی را می‌شناسد که با او به اتاق من آمده تا مرا از نزدیک ببیند .

-         تیر خورده ؟

-         نه ، خوابه

از من خون می‌آید .

 و شاعرها که همیشه شعر می‌نویسند امروز به زندگی من حسرت می‌خوردند و کلمات افتاده را ازاینجا و آنجای اتاقم همان‌طور خونی و زبر توی جیبهایم را هم حتی می‌گشتند .
 من چقدر توی حوله‌ی حمامم داستان نوشته بودم و آنها حتی از حروف ربط آب‌نباتی که کنار خودکار توی جیب بغلم هست   ( هنوز هم هست ) دارند عکس می‌گیرند تا ماریا .
- خوابیده ؟

- آره .

ریحانه نامدار

بهمن 85

پهلويم هوايِ گريه دارد                                                   

من با دیوارهای گچی راحتم !

ادای کاشی ِ آبی در نیار !

کیفم را آنقدر کوچک می کنم

که واقعیت داشته باشد ،

مثل ماتیک و خط چشمی

که نگاه های گوشتخوار را

مسافرم می کند !

کره زمین ، در کیفم جمع می شد ،

و خدا

زیپش را با احتیاط می بست ،

که رؤیایش پاره نشود ،

دختری که جغرافیا را شاعرانه می خواست !

  سونیا سعادت فر

قرار بود داستانی بنویسم با این شروع: اسم چهل کچل را روی کاغذ بنویسیم باران بند می آید. اما نمی دانم چه شد که مقاله از آب در آمد.

1-چند حس متفاوت- می خواهم متنی بنویسم که در عین آغاز و ارتباط با این جمله مرکب از تکنیک های همیشگی ام باشد و وفادار به آرمان های همیشگی ام و علی الخصوص درون فرم های همیشه آشنا که نه، فرم را می شود ساخت. نمی شود گفت کلیشه است- گرچه درون فرم رفتن خودش کلیشه است، اما شکل می خواهم که نوعی اطمینان از منسجم بودن، از دقیق و درست بودن به توی مخاطب که نه، به من نویسنده بدهد. که هرجا از تصمیم گیری عاجزم این فرم باشد که حکم می دهد.

2-ذهنیت من برای خلق اثری با این آغاز به شدت با «اوسانه ی زندگی» گره خورده. اثری باز هم درباره ی زندگی عامیانه و عامیانگی زندگی و عامیانگی زنده هاش.

(دوستی داشتم قدیم ها. چند وقت قبل دیدمش. گپ که می زدیم حین حرفهاش یادی کرد از جنگل رفتنی که من نبودم البته. به دوست دخترهاشان قول داده بودند سیگار نکشند ولی توی جنگل اکسیژن زیاد آوردند. ماندند چه کنند. رفتند دورتر. توی یک دشت. رفتند روی یک درخت. یکی یک نخ داشت. با احتیاط و هزار قربان صدقه (کدام کاغذ تولید این عصر را این قدر قربان صدقه اش رفته اند؟) روشنش می کنند و هر یک پکی می زنند و بقیه، حین پک، اطراف را می پایند که مبادا سروکله ی یکی از دخترها پیدا شود.

می خندید از خاطره اش.)

3-تکنیک های مدرن که در داستانی عامیانه یا با محتوای عامیانه به کار می روند، تکنیک هایی که به قصد مدرن کردن نوشته می آیند، عمدتا نوشته را از کارکرد اصلی باز می دارند. محتوا سرجاش هست. تکنیک لنگ می زند.

(ساعت کار دست روی میزم، که روی زمینه ی گونی کار شده، عقربه هاش به اطراف قابش گیر می کند.)

4-تابستانی رفته بودم خانه ی دایی ام. شبها توی هال می خوابیدم و صدای ساعت شماطه دارش که گذاشته بودندش گوشه ای، و ساعت به ساعت دنگ دنگ صدا می کرد، را تا صبح می شنیدم.شبی بیدار ماندم. یا خوابم نبرد. هر دو اصلا. دراز بودم و فکر می کردم. اوایل صدای ساعت هر بار رشته ی افکارم را می برید و می برد سمت خودش. اما کم کم تا دم دمای صبح جزوی از افکارم شد انگار و اصلا لازم بود. مرحله به مرحله فکر می کردم و پس از مدتی ساعت صدا می کرد و بعد باز فکر می کردم و باز دنگ دنگ دنگ. با همان حرکت آرام و پیشرفت درونی اش، که هر بار بیشترمی زد. حالت فرمی طبیعی و درونی را به خود گرفته بود. لازم نبود مقدمات آمدنش را فراهم کنم و یا مثل یک ترجیع بند بچسبانمش میان فکرهام. خودش سرجای خودش می زد. بی نیاز از حضور مولف. مطمئن و مطرود. بود.

سه شنبه شب. بین سه و چهار شنبه و صبح

 جواد حاتم نزاد

  سه دوست را چگونه به مقصد مي‌رسانند ؟ بند ِكفش ِاوّلي را به دوّمي گره مي زنند ودوّمي را به سوّمي . سوّمي كه از پنجرة قطار نگاه مي كند ، به دوّمي كه از ناحية گردن با كمر ِاو گره خورده است ، مي گويد :

« نيازي به اين همه وسواس نيست وقتي همه در يك كوپه در بسته نشسته باشيم . » و ديگري بلافاصله اضافه مي كند : « و قطار هيچ‌وقت حركت نكند . » سوّمي در حالي كه كفش ِديگرش را از همان پا در مي آورد ، مي گويد : « من بالاخره نفهميدم گردن ِكدام يك از شما به كمر ِكدام يك از شما گره خورده . شما دو نفر را مي گويم . » و مغزش براي من و نمي دانمم فراموش مي شود .

                                                                         « نیما صفار»    مرداد 83